నా జీవన ప్రయాణంలో
ప్రతిరోజూ నువు తారసపడుతున్నా
చివరిదాకా తోడు రావేమో అని
అనిపించినపుడల్లా ఆగిపోతున్నాను...
మళ్ళీ వస్తావు అన్న ఏదో ఆశతో
నడక కొసాగిస్తున్నాను.....
నువు చేయి వదిలిన ప్రతిసారి
ఒంటరి తనాన్ని వెలేసేందుకు
చమరింతల సాయాన్ని కోరుతున్నాను...
ప్రతీరేయినీ కనురెప్పల మాటున దాచి
రేపటి వేకువలో నీ రాకకై
వెర్రిగా ఆశపడుతూనే ఉన్నాను...
నిరాశల హాలాహలాన్ని
పెదవులపై తీయని దరహాసంగా అద్ది
నీ నవ్వుల పువ్వులకై
నిత్యం నేను నలిగిపోతూనే ఉన్నాను...!!
అను---
No comments:
Post a Comment