గోరంత నీ ప్రేమకు కొండంత పులకించి
నీ మాటలతో మమతల పందిళ్ళు వేసి
ఆ నీడలో సేద తీరాలని ఉబలాటం
నా మదికి
నిరీక్షణలో గడిచిన ప్రతీ క్షణాన్ని
నీ సమక్షాన ఆస్వాదించాలని
ఆరాటం నా తలపుకి
విసురు చూపుల బాణాలతో
మదిని గాయం చేస్తున్నా
ఒదిగి ఓరిమితో
బదులడుగుతున్నా..
పరుషమైన పదజాలానికి
ప్రాణం విలవిలలాడుతున్నా
వీడని పాశమైన నీ బంధాన్ని
పట్టుకునే ఉంటున్నా........
కలిసిన ఒక్కోక్షణం కరిగిపోతుంటే
బిగిసిన నీ చేయి విడిపోతుంటే
స్వప్నాల సాకారం ఆపేస్తూ
మాటల తూటాలని పేలుస్తూ
నిర్దయగా నీ అడుగులు సాగిపోతుంటే....
కదలలేని శిలగా ఆగలేక
పరిగెత్తుకు వస్తున్నా
ప్రాధేయపడి నిన్నాపగలనేమో అని...
అలసిపోతున్న నా తపన
అర్థం అవుతుందేమోనని......!!
అనుశ్రీ....
No comments:
Post a Comment